كه بر تو دارم بر سر من سايه افكنده و تو نيز آنچه راشايسته آنى درباره

من فرموده و مرا در سراپرده عفو خويش پوشانده

خواستن آن از توسپرى كردم

خدايا اگر خطاهايم مرا از نظرت انداخته پس بدان

خدايا اگربى خبرى از آماده شدن براى ديدارت مرا به خواب فرو برده ولى

خدايا من بنده تو و فرزند بنده توام كه در برابرت ايستاده وبه وسيله كرم تو

روگردان باشم و از تو ترسان و نگران باشم اى صاحب جلالت

و بزرگوارى و درود خدا بر محمد پيامبرش و بر آل پاكش باد

و سلام بسيار بر ايشان باد.

علی ای همای رحمت تو چه آيتی خدا را

که به ما سوا فکندی همه سايه ی هما را

دل اگر خدا شناسی همه در رخ علی بين

به علــی شناختم من به خدا قســم خدا را

 نظر نگاهم کن! ای قداست ایمان!
                                           ای نشانه ایزد ای خلاصه قرآن!

کافرم به طاغوت و مومنم به دین الحق
                                          گر به من بنوشانی آب چشمه ایمان

یک نظر نگاهم کن! تا دمی به رقص آیم
                                          جرعه ای جنونم ده! ای خدای سرمستان

ساقی خراباتی مظهر مناجاتی
                                         تا خراب او گردم جرعه ای "می"ام نوشان!

یک نظر نگاهم کن! بلکه گردم از لطفت
                                              سائل سماواتی مست و بی سر و سامان

دست من به دامانت جان من به قربانت
                                           لحظه ای فراخوانم زیر پای خود بنشان!

یک نظر نگاهم کن! کز شکوه چشمانت
                                         بیخود از خود گردم ای شکوه بی پایان!

ماه و اختر و خورشید از درخشش رویت
                                         پشت ابر و پنهان و آن دگر بود حیران

یک نظر نگاهم کن! ای خدای زیبایی
                                            قطره بود و دریایی حسن یوسف کنعان

گر که عکس رویت را در زلال دل بینم
                                          این دلم نمی گردد دیگر از پی شیطان

یک نظر نگاهم کن! از کرم عطا فرما
                                       جان به جان بی جانم بهر جان من جانان!

تا توان مرا باشد تا به منزل آخر 
                                       جرعه ای نگاهم ده رخ مکن ز من پنهان

یک نظر نگاهم کن! یک دمم رخی بنما!
                                          کـز نـظاره رویت گیـــرم عمـــر جاویـــــدان

یا علی مدد

ميدان بلاغت است ديوان علي

کس چون بنهد قدم به ميدان علي

هر نکته که بوي عشق مي آيد از آن

يا زان محمد است يا زان علي

***

خواهم نظري که جز خدا نشناسد

جز دست خدا گره گشا نشناسد

جز عشق علي و يازده فرزندش

راهي به ديار آشنا نشناسد

***

اي دل به علي نگر خدا را بشناس

وز روي علي رمز ولا را بشناس

خواهي که مقام عشق را بشناسي

برخيز و علي مرتضي را بشناس

***

گفتم ز چه کعبه را به عالم شرف است

وان خانه مطاف اهل دل صف به صف است

گفتا که گهر مايه ي ارج صدف است

اين عاصمه زادگاه مير نجف است

***

اي آمده در کعبه ز مادر به وجود

وي رفته به مسجد ز جهان وقت سجود

از آمدن و رفتن تو دانستم

سرمايه ي زندگي قيام است و ُقعود

***

تا بر لب خويش نام حيدر داريم

کي بيم ز دشمن ستمگر داريم

از مهر علي و يازده فرزندش

ما، گِردِ ديار خويش سنگر داريم

***

با ياد علي به موج آتش زده ايم

از نجد زبانه تا مراکش زده ايم

در مکتب او چو قامت افراخته ايم

سيلي به حراميان سرکش زده ايم

***

اي تيغ کجت قبله نماي دل ما

سرپنجه ي تو گره گشاي دل ما

تو شير حقي، دست حقي، مرد حقي

اي نام بلندت آشناي دل ما

***

با نام علي به پهنه رو آورديم

بر خصم شکستِ سو بسو آورديم

هر چند که قطره قطره خون بخشيديم

صهباي ظفر سبو سبو آورديم

تا کی به تمنای وصال تو یگانه
اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه
خواهد که سرآید غم هجران تو یا نه
ای تیره غمت را دل عشاق نشانه
جمعی به تو مشغول و تو غایب زمیانه

                                                                               رفتم به در صومعه عابد و زاهد
                                                                             دیدم همه را پیش رخت راکع و ساج
                                                                               در میکده رهبانم و در صومعه عابد
                                                                              گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد
                                                                             یعنی که تو را می طلبم خانه به خانه

روزی که برفتند حریفان پی هر کار
زاهد سوی مسجد شد و من جانب خمار
من یار طلب کردم و او جلوه گه یار
حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار
او خانه همی جوید و من صاحب خانه
                                                                              هر در که زنم صاحب آن خانه تویی تو
                                                                              هر جا که روم پرتو کاشانه تویی 
                                                                               در میکده و دیر که جانانه تویی تو
                                                                               مقصود من از کعبه و بتخانه تویی تو
                                                                              مقصود تویی ...کعبه و بتخانه بهانه
بلبل به چمن زان گل رخسار نشان دید
پروانه در آتش شد و اسرار عیان دید
عارف صفت روی تو در پیر و جوان دید
یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید
دیوانه منم ..من که روم خانه به خانه
                                                                                    عاقل به قوانین خرد راه تو پوید
                                                                                    دیوانه برون از همه آئی
                                                                                    تا غنچهء بشکفتهء این باغ که بوید
                                                                                    هر کس به بهانی صفت حمد تو گوید
                                                                                    بلبل به غزل خوانی و قمری به ترانه
بیچاره بهایی که دلش زار غم توست
هر چند که عاصی است ز خیل خدم توست
امید وی از عاطفت دم به دم توست
تقصیر "خیالی" به امید کرم توست
یعنی که گنه را به از این نیست بهانه

دلم می خواد اینجا باشی تا تو چشات نگاه کنم…

کبوترای عشقمو از تو چشات رها کنم…

دلم می خواد پر بگیرم به پشت بوم خونتون…

دلم می خواد تو اسمون اسم تو را صدا کنم…

دلم می خواد پر بگیرم بیام کنارت بمونم…

به گریه هات زل بزنم با خنده هات صفا کنم…

دلم می خواد اینجا باشی تا تو چشات نگاه کنم…

ستاره ها خندون باشن من بشینم نگات کنم

ای دل مباش یکدم خالی زعشق و مستی
وانگه برو که رستی از نیستی و هستی
گر جان بتن ببینی مشغول کار اوشو
هر قبله ای که بینی بهتر زخود پرستی
با ضعف و ناتوانی همچون نسیم خوش باش
بیمار اندرین رو بهتر ز تندرستی
در مذهب طریقت خامی نشان کفر است
آری طریق دولت چالاکیست جستی
تا فضل وعقل بی معرفت نشینی
یک نگته ات بگویم خود را مبین که رستی
در آستان جانان از آسمان نیندیش
کز اوج سر بلندی افتی بخاک پستی
خارا چه جان بکاهد گل عذر آن بخواند
سهل است تلخی می در جنب زوق مستی
صوفی پیاله پیما حافظ قرابه پرهیز
ای کوته آستینان تا کی در از دستی

كاش ميشد اشك را تهديد كرد ، مدت لبخند را تمديد كرد

كاش ميشد در ميان لحظه ها ، لحظه‌ی ديدار را نزديك كرد...

ای خدایا ای خدایا

مادر!

مادر، اگر دعای شبانگاهیت نبود

من در لهیب آتش غم می گداختم

مادر، اگر گناه نبود این به درگهت

بی شک تو را به جای خدا می شناختم

****
تا دیده ام به روی جهان باز شد، زشوق

لبخند مهربان تو جا در تنم دمید

فریاد حاجتم چو برون آمد از گلو

دست نوازش تو به فریاد من رسید

****
مادر، قسم به آن همه شب زنده داریت

که اندر سرم هوای تو هست و صفای تو

آیینه دار مهر و عطوفت تویی، تویی

خواهم که سر نهم به خدا من به پای تو

****
روزی که طفل زار و نحیفی بُدم زمهر

چون جان خود> مرا تو نگهدار بوده ای

مادر، به راه زندگی من فدا شدی

دایم مرا تو مونس و غمخوار بوده ای

****
دادی زکف جوانی و مویت سفید شد

ای وای من، که قدر تو اکنون شناختم

اکنون که پیریت به کنار آرمیده است

من نیز سوی وادی محنت شتافتم

****

مادر قسم به تو، که تویی نور کردگار

یزدان تو را، ز نور وفا آفریده است

نازم به آن شکوه و به آن عزّت و مقام

جنّت به زیر پای تو خوش آرمیده است

میان کوچه می پیچد صدای پای دلتنگی
به جانم می زند آتش غم شبهای دلتنگی
چنان وامانده ام در خود که از من می گریزد غم
منم تصویر تنهایی منم معنای دلتنگی
چه می پرسی زحال من؟ که من تفسیر اندوهم
سرم ماوای سوداها دلم صحرای دلتنگی
در آن ساعت که چشمانت به خوابی خوش فرو رفت
میان کوچه های شب شدم همپای دلتنگی
شبی تا صبح با یادت نهانی اشک باریدم
صفایی کرده ام در آن شب زیبای دلتنگی

السلام عليکِ يافاطمة الزهرا (س)

سینه ی سرخ سپیده

باور کنید گریه ی آلام سینه را                     باور کنید ناله ی اشکان دیده را

باور کنید ناله ی میخ و نیام تیغ                         فریاد تازیانه و آه شهیده را

باور کنید حمله ی آفات و باغ دین               ضرب غلاف و ساقه ی شب بوی چیده را

باور کنید حاصل برخورد نور وآب                 رنگین کمان عترت رنگ پریده را

باور کنید ضربت سیلی، غدار گل           

 شبنم به روی چهره ی نرگس چکیده را

باور کنید لعل شد آن دُر قیمتی                    باور کنید محسن در خون تپیده را

باور کنید قصه ی میراث مادری       بر دختر به صبر و صلابت فریده را :

چادر نماز خاکی و گیسوی سیم گون            فصل شباب و قامت و قد خمیده را

باور کنید خاک سپاری لاله را                  تدفین ماه در دل شب آرمیده را

در بیکران عشق ، علی را سپیده بود               " باور کنید سینه ی سرخ سپیده را "

یا فاطمه من عقده دل وا نکردم

گشتم ولی قبر تو را پیدا نکردم

 

هیچکس آیا توانسته است غم فاطمه سلام الله علیها را در سوگ پدر به تصویر بکشد٬جز ناله های بیت

الاحزان فاطمه؟

در اندوه جگر سوز علی علیه السلام در مواجهه با فاطمه میان در دیوار و گاه شستن صورت نیلی و

بازوی کبود فاطمه٬هیچ هنرمند عارفی توانسته است مرثیه بسراید آنچنانکه از عمق رنج آدمی در چروک

 پیشانی علی خبر دهد و وسعت غمهای خلقت را در پهنای اشک علی بشناسد و بشناساند جز با

اشک پنهانی علی ؟

هیچکس را یارای آن بوده است که آلام محض زینب را به هنگام دیدار سر برادر بر بام نیزه ها بیان کند٬جز

 خون جاری از سر مبارک زینب؟

اگر زینب سلام الله علیها با مشاهده سر برادر٬حسین٬روحی فداه٬سلامت سر خویش را تاب آورده بود و

سر بر ستون کجاوه نکوبیده بود٬چه کسی عشق را٬ درد را هجران را در آفرینش تفسیر می کرد؟

سوز اشکهای فاطمه٬هنوز پای عارفان را در بیت الاحزان او سست می کند و کمر ابرار را می شکند و

آتش به جان اولیاءالله می اندازد

چه شبی است امشب خدایا!این بنده تو هیچگاه اینقدر بی تاب نبوده است.این دل و دست و پا هیچگاه

اینقدر نلرزیده است.این اشک اینقدر مدام نباریده است.چه کند علی با اینهمه تنهایی!

ای خدا در سوگ پیام آور تو که سخت ترین مصیبت عالم بود٬دلم به فاطمه خوش بود.می گفتم :گلی از

آن گلستان در این گلخانه یادگار هست.اما اکنون چه بگویم؟اینهمه تنهایی را کجا ببرم؟اینهمه اندوه را

باکه قسمت کنم؟

کشتی پهلو گرفته